SteelTemplate

Folder osób do nich uprawnionych określa tzw. ustawa zdrowotna. W opinii Ministerstwa Zdrowia jej przepisy dobitnie wskazują, że osoby posiadające obywatelstwo polskie i miejsce zamieszkania na terytorium RP, które nie ukończyły jeszcze 18 lat, bez względu na ubezpieczenie posiadają prawo do wykorzystywania nieodpłatnego leczenia. Określenie podstawy prawnej uprawnień tych osób przez świadczeniodawców jest konieczne, by w sytuacji braku ubezpieczenia koszt udzielnych im świadczeń pokrył budżet państwa. Natomiast obciążanie młodych osób lub ich przedstawicieli prawnych kosztami usług medycznych w zakresie świadczeń gwarantowanych wykonywanych na bazie umowy z NFZ (zarówno w sytuacji nieprzedstawienia dowodu ubezpieczenia, jak i faktycznego jego braku) jest bezprawne i niedopuszczalne. W dyskusji na zagadnienie kształtu systemu ubezpieczeń zdrowotnych zbyt prędko przechodzi się do pytania-klucza: „Skąd wziąć pieniądze na działanie systemu ubezpieczeń zdrowotnych i dlaczego trzeba zwiększyć składkę zdrowotną?”. W takim bowiem przypadku pierwszeństwo przysługuje zgłoszeniu do ubezpieczenia zdrowotnego przez urząd pracy z tytułu posiadania przez tę osobę statusu bezrobotnego. Warto zaznaczyć, że do 31 grudnia 2008 r. urząd pracy był zobowiązany zgłaszać zapisaną osobę do ubezpieczenia zdrowotnego i odprowadzać za nią składkę jedynie wówczas, gdy określony bezrobotny nie spełniał warunków do zgłoszenia go do tego ubezpieczenia jako członek rodziny ubezpieczonego opłacającego składkę do NFZ. Do tej daty status członka rodziny mężczyźni i kobiety ubezpieczonej zwalniał bowiem bezrobotnych z obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego. Szpitale i przychodnie mające kontrakt z NFZ nie posiadają prawa pobierać opłat za udzielanie świadczeń gwarantowanych dzieciom do 18. roku życia, o ile posiadają one obywatelstwo polskie i zamieszkują na terenie RP. Kwestia pobierania opłat przez szpitale w przypadku, gdy rodzice nie posiadają dowodu ubezpieczenia zdrowotnego, cały czas budzi kontrowersje. Jak uzasadnia resort zdrowia, to efekt tego, że w takim przypadku istotne jest rozróżnienie pojęcia mężczyźni i kobiety ubezpieczonej i mężczyźni i kobiety uprawnionej do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Powszechność w systemie prywatnym jest trudna do osiągnięcia, gdy ubezpieczenia nie są obowiązkowe. Wówczas ze względu na przeważającą fakultatywność i komplementarność ubezpieczeń prywatnych, kryterium powszechności nie będzie najważniejszym elementem oceny. Zasięg ochrony ubezpieczeniowej jako kryterium oceny skuteczności ubezpieczenia na wypadek choroby będzie miał zatem pierwszorzędne znaczenie dla rozwiązań publicznych, mniejsze zaś w sytuacji ubezpieczeń prywatnych. Zasięg ubezpieczenia prywatnego jest podporządkowany kryterium użyteczności oraz dodatkowo sposobności i zasadności stosowania zasady kompensaty straty oraz dodatkowo miarkowania świadczenia. Trzeba jednak zauważyć, że rozwiązania prywatne są coraz w większości sytuacji brane pod uwagę poprzez Wy przy projektowaniu systemu publicznego, dlatego kryterium to ma coraz większe znaczenie. Skuteczność stosowania publicznego ubezpieczenia na wypadek choroby, w sytuacji braku odpowiednich danych do przeprowadzenia symulacji, może być oceniona na bazie formalnych kryteriów skuteczności i użyteczności. Zasadniczy zarzut, jaki można tutaj podnieść, to niespełnienie kryterium powszechności w stopniu zadawalającym - czyli brak pełnej powszechności. W odniesieniu do polskich warunków krytycznie trzeba wycenić adekwatność, która jest osiągnięta co najwyżej na poziomie minimum. Przy analizowaniu użyteczności istotny problem stanowią: hazard moralny (wskaźnik szkodowości), wysokie koszty administracyjne (wskaźnik sprawności) , a oprócz tego stosunkowo duża redystrybucja (przy założeniu egzystencji składki, której wysokość jest uzależniona od wypłat). Pierwsze publiczne ubezpieczenie na wypadek choroby powstało w Niemczech pod koniec XIX w., jako jeden z elementów reformy społecznej. Jednakże zmiany nadziei społecznych co do zakresu dostępności opieki zdrowotnej sprawiają, że stosowanie metody ubezpieczenia w systemie ochrony zdrowia prowadzi do licznych odstępstw i niekonsekwencji.